Aalscholvers in het Schuitwater

Drie aalscholvers in een boom

Drie aalscholvers in een boom. Foto: Mathijs Herremans. 28 november 2014. Klik op de foto voor een grotere versie op Flickr.

Vandaag was ik met de groep van De Nieuwe Hof Zorg gaan wandelen in het Schuitwater. We gingen deze keer naar het Lottums Schuitwater. Hier is een visvijver, die binnenkort sluit. Naast de visvijver is een groot grasveld met koeien en daartussen een weg. Op dat grasveld liep vroeger de maas, ook de visvijver is een oude maasarm. Ook is er een grote poel voor kikkers en amfibieën waar drie paarden grazen. Het is bosrijk. Staatsbosbeheer heeft langs de visvijver een heleboel bomen gekapt voor de kleine ijsvogelvlinder en om het heideblauwtje terug te krijgen. Ze hebben zoveel gekapt dat het nu aan deze kant van de vijver open is (tussen de vijver en het grasveld). Wij vinden het mooi. Staatsbosbeheer doet goed zijn best voor de vlinders!

Een aalscholver droogt zijn vleugels

Deze aalscholver droogt zijn verenkleed. Foto: Mathijs Herremans. 28 november 2014. Klik op de foto voor een grotere versie op Flickr.

Even terug het verhaal in. Wij reden naar het gebied en parkeerde de auto bij een plek waar de vissers altijd zaten. We stonden net stil en er vloog een zwarte vogel voorbij. Waarop ik zei: “Is dat geen aalscholver?!” “Ja.” Ze Safia. “Dat is wel bijzonder.” We liepen verder langs de visvijver en keken eens goed naar wat ze allemaal gekapt hebben. Ik was natuurlijk ook nog aan het kijken of ik die aalscholver kon zien. Ik dacht ze even hoog in de boom te zien, niet één maar wel drie. Ik zoomde in met mijn camera en ja hoor, daar zit ie én inderdaad niet alleen, maar met nog twee andere. We werden wat stiller en ik maakte foto’s. We konden heel dichtbij komen. Ze zaten nog wel aan de overkant van het water, maar dan toch, met 24x optische zoom kom je een heel eind.

Twee aalscholvers

Twee aalscholver bij elkaar. Foto: Mathijs Herremans. 28 november 2014. Klik op de foto voor een grotere versie op Flickr.

En toen vlogen ze weg, ik probeerde nog foto’s te maken in vlucht maar dat ging te snel. Safia zei tegen mij: “Jou middag is helemaal goed!” We gingen verder met de wandeling en ik was helemaal blij.

Op de terugweg naar de auto, toen we ook nog in het Schuitwater Broekhuizerbroek hadden gelopen, ging ik heel snel lopen, om te hopen dat ze er nog zaten en ik ze kon filmen en dan op zou sturen naar Vroege Vogels TV. Dan had ik wat meer tijd en zou het stil zijn. Ik had er flink de pas in en was veel eerder bij de auto de rest. Ik stond bij de auto en zag geen aalscholver. “Jammer als ze weg zouden zijn, maar misschien nog verderop.” Zei ik tegen mijzelf. Verderop zaten ze niet in dezelfde boom als net. “Nee, hij is weg, geen filmpje meer.” En toen vloog er een voorbij. Gelijk op filmen, inzoomen en volgen dat beest. Hij vloog achter een boom die Staatsbosbeheer wel had laten staan. “Ik dacht dat was hem.” Maar nee, hij keerde om. Gelijk weer filmen en mooi in vlucht gefilmd. Hij ging weer in dezelfde boom zitten als net. Ik ben nog dichterbij gegaan en heb nog filmpjes dat hij zijn vleugels droogt en zich krabt. Toen ik tevreden was ging ik terug naar de auto, want de rest wachtte al op mij.

Een aalscholver is een vliegend fossiel. De aalscholver heeft een verenkleed zonder vet. Andere vogels hebben een vetklier waardoor er vet wordt aangemaakt, de aalscholver niet. Dit betekent dat als hij het water in is gedoken, zijn veren nat zijn en hij in een boom of op een paal moet zitten om te drogen. Dit heeft dan een apart gezicht en is makkelijk te herkennen. Als de aalscholver zwemt glijdt het water niet van hem af, maar raakt hij doorweekt. Vogels van nu hebben holle botten, zodat ze lichter zijn en vliegen minder energie kost. Een struisvogel, die al lang niet meer vliegt heeft holle botten maar een aalscholver heeft nog steeds massieve botten. Toch heeft de aalscholver voordelen bij het zware lijf. Hij kan met gemak veel dieper duiken dan zijn concurrenten, wel twintig meter. Dit is vooral in zoutwater met de opwaartse druk makkelijk waar de de aalscholver oorspronkelijk jaagt. Tijdens de broedtijd krijgt het mannetje een heel mooi verenkleed. Op zijn kop verschijnen felgekleurde schubjes. Die schubjes zijn in de kleuren: geel, rood en blauw. Het is dan net de kop van een dinosaurus. De naam aalscholver klopt niet, want hij jaagt maar heel weinig op paling. Een klein visje kan een aalscholver makkelijk inslikken en gaat wel dood in zijn maag, maar een paling is zo sterk, dat die gewoon door kronkelt in zijn lijf en zijn ingewanden kapot maakt. Een paling moet de aalscholver dus eerst doden voordat hij hem opeet. Daar is de aalscholver soms wel een half uur mee bezig.

 

Aalscholver aan het poepen

Aalscholver poept lekker vanuit de boom. Foto: Mathijs Herremans. 28 november 2014. Klik op de foto voor een grotere versie op Flickr.

Doordat de aalscholver veel vis eet is hun poep zuur en agressief. Als er een kolonie in de bossen zit stinkt het gebied erg naar rotte vis en gaan alle bomen dood door die zure agressieve poep. Na een tijdje trekken de aalscholvers weg omdat ze nergens meer kunnen nestelen en groeien er allemaal nieuwe bomen en planten. Het is een natuurlijke manier van snoeien.

Lees hier het artikel in de HALLO over de ingrepen voor het heideblauwtje en de kleine ijsvogelvlinder.

Klik hier voor alle aalscholver foto’s op Flickr:
Foto 1, foto 2, foto 3, foto 4, foto 5, foto 6.

Klik hier voor het filmpje op YouTube.

Author: Mathijs

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *